எங்கள் கதை
தேஜுக்கு ஒன்பது வயது. மூன்று ஆண்டுகளாக அவன் செஸ் விளையாடுகிறான்; அவனுடைய முதல் ஆசிரியர் நான்தான்.
ஆனால் செஸ் ஆட இரண்டு பேர் வேண்டும். நான் ஓய்வாக இல்லாதபோது தேஜுடன் விளையாட யாரும் இல்லை. ஒரு செஸ் ஆப்பைத் தேடினேன்; ஆனால் கிடைத்தவை எல்லாம் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே இருந்தன, தேஜோ குஜராத்தி வழிப் பள்ளியில் படிக்கிறான். அவை போதுமானதாகவும் தோன்றவில்லை: விளையாட விட்டன, ஆனால் உண்மையில் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை.
அதனால், அவனுக்காக மட்டுமே, நானே ஒன்றை உருவாக்க முடிவு செய்தேன்.
என் போனிலேயே அதை உருவாக்கினேன் — இரவுகளில், வேலைக்குப் போகும்போதும் திரும்பும்போதும் பேருந்தில், மாலையில் கிடைத்த சின்னச் சின்ன நேரங்களில்.
அது தயாரானபோது, முதல் திரையில் எங்கள் இருவரின் புகைப்படமும் ஒரே ஒரு வரியும் இருந்தன: "தர்ஷன் கோர் தன் அன்பு மகன் தேஜுக்காக உருவாக்கியது." அவனுக்கு அது மிகவும் பிடித்தது. பிறகு இன்னும் வேண்டும் என்றான்: இன்னும் பாடங்கள், இன்னும் புதிர்கள், கற்க இன்னும் நிறைய. நான் சேர்த்த ஒவ்வொரு புதிய அம்சத்தையும் அதே உற்சாகத்துடன் ஆராய்ந்தான். இன்னும் ஆராய்ந்துகொண்டே இருக்கிறான்.
அவனைப் பார்க்கும்போது, தேஜ் போன்ற பல குழந்தைகளைப் பற்றி நினைத்தேன். இந்தியாவில் பெரும்பாலான குழந்தைகள் தொடக்கக் கல்வியைத் தாய்மொழியில்தான் படிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் செஸ் பிடிக்கும், ஆனால் பெரும்பாலான செஸ் ஆப்கள் அவர்களின் மொழியைப் பேசுவதில்லை.
இப்படித்தான் தேஜின் ஆப் Chess Buddies ஆனது. இது ஆங்கிலம், குஜராத்தி, இந்தி மற்றும் இன்னும் 8 இந்திய மொழிகளில் உள்ளது — செஸ்ஸை நேசித்து, அதைக் கற்க விரும்பும் ஒவ்வொரு குழந்தைக்காகவும்.
ஒரு அப்பா தன் மகனுக்காக அன்புடன் உருவாக்கியது; இப்போது உங்கள் குழந்தைக்காகவும்.
— தர்ஷன் கோர், தேஜின் அப்பா