ଆମ କାହାଣୀ
ତେଜ୍ର ବୟସ ନଅ ବର୍ଷ। ସେ ତିନି ବର୍ଷ ହେଲା ଚେସ୍ ଖେଳୁଛି, ଆଉ ମୁଁ ତା'ର ପ୍ରଥମ ଶିକ୍ଷକ।
କିନ୍ତୁ ଚେସ୍ ବୋର୍ଡରେ ଖେଳିବାକୁ ଦୁଇଜଣ ଦରକାର। ମୁଁ ଫୁରସତରେ ନ ଥିଲେ ତେଜ୍ ସହ ଖେଳିବାକୁ କେହି ନ ଥିଲେ। ମୁଁ ଚେସ୍ ଆପ୍ ଖୋଜିଲି, କିନ୍ତୁ ଯାହା ପାଇଲି ସେସବୁ କେବଳ ଇଂରାଜୀରେ ଥିଲା, ଆଉ ତେଜ୍ ଗୁଜରାଟୀ ମାଧ୍ୟମ ସ୍କୁଲରେ ପଢ଼େ। ସେଗୁଡ଼ିକ ସୀମିତ ମଧ୍ୟ ଲାଗିଲା: ଖେଳିବାକୁ ଦେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଶିଖାଉ ନ ଥିଲା।
ତେଣୁ ମୁଁ ସ୍ଥିର କଲି, ନିଜେ ଗୋଟିଏ ତିଆରି କରିବି, କେବଳ ତା ପାଇଁ।
ମୁଁ ଏହାକୁ ମୋ ଫୋନରେ ତିଆରି କଲି: ରାତିରେ, ଅଫିସ୍ ଯିବା-ଆସିବା ବେଳେ ବସ୍ ଯାତ୍ରାରେ, ଆଉ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଛୋଟ ଛୋଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ।
ଯେତେବେଳେ ଏହା ତିଆରି ହେଲା, ପ୍ରଥମ ସ୍କ୍ରିନରେ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଏକ ଫଟୋ ଓ ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ି ଥିଲା: "ଦର୍ଶନ ଗୋର୍ ତାଙ୍କ ଗେହ୍ଲା ପୁଅ ତେଜ୍ ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି।" ତେଜ୍କୁ ଏହା ଖୁବ୍ ଭଲ ଲାଗିଲା। ତା'ପରେ ସେ ଆହୁରି ଚାହିଁଲା: ଆହୁରି ପାଠ, ଆହୁରି ପଜଲ୍, ଆହୁରି ଶିଖିବାକୁ। ମୁଁ ଯେଉଁ ନୂଆ ଫିଚର୍ ଯୋଡ଼ୁଥିଲି, ସେ ସେହି ସମାନ ଉତ୍ସାହରେ ତାହା ଖୋଜି ଦେଖୁଥିଲା। ସେ ଏବେ ବି ଖୋଜୁଛି।
ତାକୁ ଦେଖି ମୋ ମନକୁ ତେଜ୍ ଭଳି ଅନେକ ପିଲାଙ୍କ କଥା ଆସିଲା। ଭାରତର ଅଧିକାଂଶ ପିଲା ନିଜ ମାତୃଭାଷାରେ ପ୍ରାଥମିକ ପାଠ ପଢ଼ନ୍ତି। ସେମାନେ ବି ଚେସ୍ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶ ଚେସ୍ ଆପ୍ ସେମାନଙ୍କ ଭାଷାରେ କଥା କୁହେ ନାହିଁ।
ଏହିପରି ତେଜ୍ର ଆପ୍ ହୋଇଗଲା Chess Buddies। ଏହା ଇଂରାଜୀ, ଗୁଜରାଟୀ, ହିନ୍ଦୀ ଓ ଆଉ 8ଟି ଭାରତୀୟ ଭାଷାରେ ଅଛି, ଚେସ୍ ଭଲ ପାଉଥିବା ଓ ଶିଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପିଲା ପାଇଁ।
ଜଣେ ବାପା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଭଲପାଇବାରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଆଉ ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ପିଲା ପାଇଁ।
— ଦର୍ଶନ ଗୋର୍, ତେଜ୍ର ବାପା